Geplaatst op 19 juli 2010 door: Michiel Peereboom | 0 reacties | Reageer

Blog Michiel Peereboom: Cadeautjes

In het bed van mijn zoon ligt een lievelingsknuffel die luistert naar de naam van een bètablokker. Het was een cadeautje. Ik hou niet zo van het krijgen of geven van cadeautjes. Als ik op bezoek ga bij een goede vriend neem ik wel eens een fles wijn mee, maar die drink ik zelf voor de helft op dus dat is anders.

Tijdens mijn opleiding liep ik stage bij een huisarts die wel van cadeautjes hield en die artsenbezoekers ontving alsof het goede vrienden van hem waren. Soms waren er meerdere artsenbezoekers per dag uitgenodigd en zo zaten er op een middag twee naast elkaar in de wachtkamer. De ene had een wat pluizige teddybeer in zijn hand en keek sluiks naar zijn collega die een fraaie verpakking met een uitstraling van ver boven de 50 euro naast hem op de stoel had gezet. De huisarts had nog geen blik in de wachtkamer geworpen dus de teddybeer mocht als eerste naar binnen. Na een minuutje kwam de man gehaast naar buiten. In de spreekkamer zag ik de teddybeer als een trofee op de schouw staan, tussen de vergeelde ingelijste artsenbul en het warrige haar van de dokter in.

Uit educatief oogpunt besloot ik om plaats te nemen op de co-assistentenstoel in de hoek van de kamer. Ik was nog maar net gaan zitten of de bezwete artsenbezoeker kwam alweer binnen met nog twee beren en een pot snoep. Ik meende dat ik zijn collega in de wachtkamer vertwijfeld naar zijn doos zag kijken. Misschien vroeg hij zich af of hij nog even naar de benzinepomp kon rijden om iets extra's te kopen, maar ik wist dat daar geen tijd voor was. De huisarts pakte de presentjes zwijgend aan, zette de knuffels naast hun vriendje, luisterde nog even naar het medicijnenverhaal, en toen de twee monsters en de pot snoep in zijn la waren verdwenen mocht ik de gulle medicijnman uitgeleide doen om daarna in de wachtkamer te kunnen zeggen: “volgende cadeau!” Ik snapte er niets van. Was dit een huisarts die zijn patiënten liever geen rekeningen stuurde en zijn inkomsten op andere manieren bij elkaar sprokkelde? Of hield hij zich voor dat de cadeaus een uiting van waardering waren in een poging om sluipende burn-out- gevoelens te compenseren? Ik had met hem te doen en aan het eind van mijn stage heb ik hem een fles wijn gegeven.

Op het LOVAH congres stonden ze er weer. Een hele informatiemarkt vol met beertjes, rekenmachientjes op zonnecellen, bidons, spaarvarkens, lampjes en al die andere prullaria voorzien van merknamen waarvan je al bijwerkingen krijgt als je ze alleen maar leest. Voor een grap op het podium had ik binnen enkele minuten een nog net te tillen hoeveelheid wegwerpspulletjes verzameld. Een groot deel hiervan heeft per vuilniszak het congrescentrum verlaten maar twee pandabeertjes kon ik niet wegdoen. Bij thuiskomst heb ik mijn kinderen de knuffels cadeau gedaan. Ze vonden ze fantastisch. Misschien had ik toch huisarts moeten worden.