Blog: Levens redden
Iedereen had zo zijn redenen om in Groningen te studeren ik wilde levens redden. Na mijn VWO examen twijfelde ik tussen de filmacademie en geneeskunde en ik denk dat ik als een soort compromis dit soort filmische ideeën van het vak van dokter meenam naar mijn medicijnenstudie.
Toen de praktijk in Groningen minder heroïsch bleek dan ik had gedacht besloot ik om dit naïeve beeld te laten varen en omdat ik ook nog eens meer belang hechtte aan duidelijke werktijden dan aan een fors inkomen, belandde ik in de periferie van de geneeskunde. Zoals verwacht ook daar geen heroïek, of het moet de jongen van vijf zijn geweest waarbij ik als eerste vaststelde dat hij kleurenblind was. Misschien niet van direct levensbelang, hoewel je zo nu en dan nog wel eens een stoplicht tegenkomt dat de kleuren niet allemaal op een rijtje heeft.
Een maand voordat ik besloot om mijn stethoscoop aan de wilgen te hangen kreeg ik alsnog mijn kans. In de straat voor het huis van mijn vriendin klonk 's avonds een schreeuw, een paar doffe klappen en daarna nog veel meer geschreeuw. Nu was dit in die straat op zaterdagavond zeker niet ongewoon en op die momenten legde ik altijd enigszins hoopvol mijn boek opzij om met een glas wijn in mijn hand langs het gordijn de straat in te gluren. Ik zag een jongen vlak onder ons raam zwalkend tegen de muur ineenzakken, met zijn linkerhand om zijn rechterarm geklemd terwijl het bloed langs zijn vingers spoot. Nu weet ik dat normale mensen van zo'n beeld zouden kunnen schrikken, maar mijn medisch hart maakte een sprongetje.
Ik rende naar buiten, of tenminste zo herinner ik me het, net zoals ik me herinner dat de tune van The A-Team over straat schalde toen ik de deur uit stormde met de geblokte theedoek in mijn handen. Met een soepele koprol kwam ik naast het slachtoffer terecht en de in grote getale toegestroomde omwonenden zagen hoe ik een ambulance belde terwijl ik de arteria brachialis afdrukte en de jongen bemoedigend toesprak. Nadat de ambulance zich over hem had ontfermd verrees ik onder luid gejuich van het publiek uit de grote plas bloed en nam ik met een diepe buiging hun applaus in ontvangst. De violen zwollen aan en de enige reden dat ik de volgende dag niet direct door de Koningin geridderd werd, was dat ik me in de massa had teruggetrokken voordat iemand me om mijn naam had kunnen vragen.
Goed, de realiteit was misschien iets minder heroïsch dan ik me nu herinner, maar hoe dan ook had ik dankzij mijn studie een leven gered. Diezelfde maand besloot ik met het vak te stoppen, mooier dan dit zou het nooit meer worden.
- Bekeken (819)
- Reacties (0)
Reacties (0)
(Advertentie)
