Blog Michiel Peereboom: Wachten
Je hoort wel eens zeggen dat we ongeveer twee jaar van ons leven doorbrengen met wachten, de anderhalve maand wachten op een nieuwe telefoon of vijftig jaar op het vallen van de jackpot niet meegerekend. Mensen die wel eens reizen met auto of trein, bellen naar de belastingdienst, of hun been breken, weten dat dat klopt.
Ik zit inmiddels al een minuut of twintig op een vrij ongemakkelijke stoel. Om me heen het geritsel van magazines uit de leesmap en af en toe een kuch. De wachtkamer zit al gezellig vol op het moment dat de arts met glimmend voorhoofd zijn spreekkamer in stuift. Ik kijk even rond. Gaan we er iets van zeggen?
We weten natuurlijk niet wat de oorzaak van zijn oponthoud is. Misschien werd hij vanmorgen met spoed weggeroepen om ergens levensreddend handelen te verrichten. Dat maakt een kwartiertje langer in de VT Wonen bladeren al veel minder erg. Maar aan de andere kant had hij vanmorgen misschien gewoon moeite met opstaan. Of voldoet hij aan het oude cliché van de dokter die een afspraak ziet als een globale aanduiding van een dagdeel, vergelijkbaar met de verwarmingsmonteur die toezegt dat hij op maandag tussen 13.00 en 17.00 langs kan komen.
Maar niemand kijkt op. Alsof ze zich hebben ingesteld op een gezellig dagje polikliniek. Na een kwartier gaat de deur van de spreekkamer open en de arts stuift ons weer voorbij. Wij wachten rustig verder, kennelijk. Misschien dat we daarmee een klein beetje bijdragen aan het redden van een leven. Maar misschien staat er wel gewoon een klein slagroompuntje in de koffiekamer op hem te wachten. We weten het niet. We kunnen alleen maar zo goed mogelijk gebruik maken van onze tijd. Zoals schrijven op je laptop. Oh wacht even, ik ben aan de beurt.
- Bekeken (680)
- Reacties (0)
Reacties (0)
(Advertentie)
