Geplaatst op 11 februari 2011 door: Michiel Peereboom | 0 reacties | Reageer

Blog Michiel Peereboom: Google Body

Sinds een maand kun je met Google's Body Browser op de inmiddels vertrouwde Google manier scrollen door een digitaal menselijk lichaam. Leuk voor studenten die liever niet naar formaldehyde willen ruiken, maar wat heeft het grote publiek er aan? Als we kijken naar de vorige projecten van het internetbedrijf is er wel een voorspelling te doen.

Googlemaps was in het begin namelijk ook niet veel meer dan een goede online plattegrond. Totdat de camera-autootjes de weg op werden gestuurd en je collega's opeens konden zien dat je de heg van de voortuin nogal slordig had geknipt. Weg privacy, tenzij je op een militair terrein woonde.

Zo begint het nu met onschuldig scrollen door een digitaal driedimensionaal lichaam. Helemaal niets aan de hand. Totdat er op een dag wordt aangebeld door een Google medewerker met de vraag of hij met zijn autootje een paar rondjes in je huis mag rijden. En, omdat hij er toch is, of je misschien zo vriendelijk zou willen zijn om even te poseren in de mobiele MRI-scanner. Nog even bloed afnemen en klaar is Google.

Natuurlijk lever je iets van je privacy in, ook weer niet heel veel want je gezicht zal worden geblurred, maar je krijgt er nogal wat voor terug. Vanaf dat moment kan namelijk iedereen vanuit zijn luie stoel door zijn eigen lichaam scrollen, of door dat van de buurman. Nooit meer naar de dokter voor een lichamelijk onderzoek! En mocht er ergens in het lichaam een afwijking te zien zijn, verschijnen er direct handige reclames met de juiste medicijnen in beeld.

En daar blijft het natuurlijk niet bij, want in een gedachte-experiment kan meer. Zo zal GoogleDNA ons leven nog veel eenvoudiger maken. Verzekeringsmaatschappijen kunnen prachtig op maat gemaakte polissen aanbieden omdat ze vrij nauwkeurig vast kunnen stellen wat je levensverwachting is. Nooit meer de rompslomp van het zoeken naar de juiste verzekering! Hoe leuk moet het zijn om met het hele gezin driedimensionaal door het genetische familiealbum te surfen en met zijn allen te lachen om het strengetje basenparen met daarop de knobbeltenen van mama? De techniek staat nu nog in de kinderschoenen, maar we gaan het allemaal meemaken, stap voor stap.

Deze tekst is overigens slechts de verkorte versie van het gedachte-experiment, de volledige versie is over twintig jaar terug te lezen op www.brainmaps.google.nl