Handen, bedden en passie
Toch is enige nuancering op zijn plaats. Als we het ziekenhuis van nu naast dat van tien jaar geleden zouden zetten, dan zien we een veel efficiëntere organisatie waar met minder bedden en minder personeel meer patiënten worden geholpen. De veranderingen in de manier van werken zijn ontstaan door nieuwe technieken en veranderende medische inzichten die feitelijk zijn ingepast. Als we tien jaar geleden alleen het credo ‘Meer handen aan het bed en minder managers’ hadden gebezigd, waren deze verandering niet ingevoerd. En hoewel het theoretisch mogelijk is, is het toch onwaarschijnlijk dat we toevallig net in 2008 al de optimale vorm van zorgverlening hebben bereikt.
Flauwekul
De kreet ‘Meer handen aan het bed, minder managers in de zorg’ is dan ook flauwekul. Onbegrijpelijk dat iemand die meer dan twee keer nadenkt, deze kreet overneemt. De stelling behoeft aanpassing, in de zin van ‘de juiste handen aan het juiste bed op het goede moment’. De ‘juiste handen’ gaat dan niet alleen over competentie op papier, maar ook over (com)passie voor de patiënten. En dat vergt continue alertheid op verbetering. Een blik die verder gaat dan de patiënt van nu en het bed van vandaag.
Daarom zou niet de verhouding van het aantal managers versus het aantal handen aan bed bepalend moeten zijn, maar veel meer het resultaat. Als door handige planning klinische wachttijden voor ingrepen verdwijnen, kun je met minder handen aan het bed toe. En misschien zijn er juist wel meer managers nodig om dit te regelen. Dus niet meer handen, maar slimmere handen aan het bed. En niet door meer of minder, maar door efficiënter management. En ten slotte, gezien het aantal echtscheidingen, valt het regelen van ‘de juiste gepassioneerde handen aan het juiste bed op het passende moment’ zonder management nog niet mee!
Micon Bijl, cardioloog in het Albert Schweizer ziekenhuis in Dordrecht.
- Bekeken (1835)
- Reacties (1)
Reacties (1)
(Advertentie)
