Geplaatst op 16 november 2011 door: Daniel Moolenburgh | 0 reacties | Reageer

Nepwerk

Toen ik nog in het ontwikkelingswerk zat, deed het volgende verhaal de ronde om het verschil weer te geven tussen de ‘blanke’ en de ‘zwarte’ cultuur.

Ergens in een Afrikaans land werkt een blanke ontwikkelingswerker. Elke ochtend op weg naar zijn werk ziet hij een zwarte onder een mangoboom zitten niksen. Als hij terugkomt zit diezelfde zwarte daar nog steeds. Dat begint hem toenemend te irriteren, tot hij op een dag stopt en naar de zwarte toeloopt. “Mag ik bij je komen zitten, zwarte vriend?” De zwarte kijkt op, maakt een gul gebaar met zijn arm en zegt: “Natuurlijk blanke vriend, er is plaats genoeg.”

Een tijdje zitten zo zwijgend naast elkaar tot de blanke het woord neemt: “Weet je wat ik zou doen als ik jou was?” “Nee, blanke vriend, vertel het me maar.” “Ik zou de vruchten van deze boom plukken en naar de markt brengen. En van de opbrengst zou ik een fiets kopen.” De zwarte kijkt hem glimlachend aan: “Interessant, blanke vriend, en wat zou je dan doen?” “Wel, ik zou van meerdere bomen de vruchten kunnen plukken en zorgen voor meer mangobomen. Met mijn fiets zou het vervoer een stuk makkelijker gaan. Met wat geluk zou ik al snel een kleine pick-up truck kunnen bekostigen om meer vruchten nog sneller te kunnen vervoeren.” “En dan, blanke vriend?” “Nou, ik zou dan uiteindelijk een hele mangoplantage hebben vol met werkers die al het werk voor mij doen, zodat ik kan stoppen met werken en niets meer hoef te doen.” De zwarte kijkt hem geamuseerd aan, zakt nog eens wat meer onderuit en zegt: “Blijf rustig zitten, blanke vriend, blijf rustig zitten!”

Dit verhaal schoot mij onlangs weer te binnen, toen mijn vaste assistente op de dag dat zij mij normaliter assisteert bij een bepaalde ingreep tot mijn chagrijn afwezig bleek te zijn. Ik vroeg haar de volgende dag waar ze was geweest. Ze bleek de hele dag met nog vijf anderen een cursus te hebben gehad om te leren hoe ze stagiaires moest begeleiden nu er een aankomende doktersassistente genaamd Sandra meeliep. Op mijn vraag of het nuttig was geweest, kreeg ik een aarzelend antwoord waarin ontkenning doorklonk, waarop ik haar vroeg om mij de essentie te geven van waar het in de cursus om ging. Ik kreeg een haast Taoïstisch antwoord: “Sandra moet een doel hebben en het doel is, dat zij dit doel aan het eind van de stage begrijpt!”

Zo’n antwoord maakt veel duidelijk. Nederland heeft een lage productiviteit ondanks dat het pronkt met lage werkloosheidscijfers. Natuurlijk worden deze ten dele gemaskeerd door het verstoppen van werklozen in de WAO, maar vermoedelijk ook door veel ‘nepwerk’ zoals het geven van dit
soort cursussen. We betalen mensen om anderen van hun werk te houden. Ze zouden beter onder een boom kunnen gaan liggen.