Eerstegeneratiestudenten
De volgende generatie; dat was het thema van de laatste editie van Mednet. In dit nummer was er extra aandacht aan de nieuwe generatie artsen; jonge mensen met ambities en prachtige carrières, die ook tegen uitdagingen en problemen aanlopen.
Iets waar (aankomende) artsen allemaal mee te maken krijgen, zijn de sociale mores van de dokterswereld en de academische omgeving. In deze Mednet staat een artikel over dit onderwerp, dat voor mij erg herkenbaar was. Als eerstegeneratiestudent uit een familie waar niemand had gestudeerd, was de overgang van het beschermde dorp naar de ‘grote stad’ Groningen groot. Ik had werkelijk geen idee van de academische gebruiken; had nog nooit van een syllabus of werkcollege gehoord. Ik had ook geen netwerk van ‘vriendjes van mijn ouders’ die iets voor me konden regelen.
Prompt ging ik overcompenseren: mijn spijkerbroek en t-shirts maakten plaats voor strakke Corel-broeken en oversized blouses met heuse ‘collegeschoenen’ eronder. Het Twentse accent werd vervangen door een Gooise R. Het liefst sleepte ik elke week mijn grote weekendtas in de trein mee naar huis, zodat mijn dorpsgenoten, die ‘op school’ zaten, konden zien dat ik studeerde.
Een vriendin met eenzelfde achtergrond, die inmiddels huisarts is, herkent dit. Zij kon zich één heel bepalend moment in haar ‘academische vorming’ herinneren. Op de eerste dag van haar coschappen in het ziekenhuis groette ze iedereen met ‘hallo’. De hoogleraar liet haar fijntjes weten dat ze die woorden maar tegen haar vrienden moest gebruiken, maar dat er in het ziekenhuis ‘goedemorgen’ werd gezegd.
Inmiddels probeer ik mijn kinderen, die nog klein zijn, ook goede omgangsvormen bij te brengen. Gelukkig kwam mijn slimme 6-jarige zoon laatst thuis met de mededeling ‘dat hij laterrrr heel lang gaat studeren’, waarbij een enorme Gooise R klonk. Hij is er over twaalf jaar wél helemaal klaar voor.
- Bekeken (1290)
- Reacties (0)
Reacties (0)
(Advertentie)
