Geplaatst op 15 juni 2011 door: Suzanne Bremmers | 0 reacties | Reageer

Artsen stellen moeilijke gesprekken uit

Artsen stellen gesprekken over het naderende overlijden vaak te lang uit. De KNMG heeft daarom besloten een nieuwe handreiking te schrijven voor artsen over hulpverlening bij het sterven.

Directe aanleiding voor de nieuwe handreiking is de totstandkoming van de euthaniewet tien jaar geleden. Volgens de KNMG blijven artsen vaak nog op de middenstip staan, in plaats van dat ze de uithoeken van wat mag verkennen. Ook blijkt dat wat mensen het liefst willen tijdens het sterfbed niet overeen komt met wat er daadwerkelijk gebeurt. 75 procent van de Nederlanders zou bijvoorbeeld het liefst thuis zou willen sterven, maar in werkelijkheid sterft slechts 25 procent thuis. Het ziekenhuis wordt door 2 procent van de Nederlanders gezien als ideale plaats om te sterven, terwijl 35 procent daar in werkelijkheid komt te overlijden. Dat blijkt uit het onderzoek ‘Waar wilt u doodgaan?’ uit 2005 van Akker en Luijkx.

Verklaring

Uit recent onderzoek uit 2011 van Buiting e.a. blijkt dat een mogelijke verklaring voor die discrepantie is dat artsen en patiënten elkaar gevangen houden. Veel artsen neigen er naar om nog iets te doen in de laatste levensfase en patiënten willen niet opgeven. Op die momenten vinden artsen het heel moeilijk om alle hoop weg te nemen, zeker als er nog weinig klachten zijn. De mogelijke twijfel over wel of niet verder behandelen zou volgens de onderzoekers eerder besproken moeten worden om patiënten te helpen kiezen de resterende tijd het best te benutten met het oog op kwaliteit van leven.

Langer leven

Er zijn aanwijzingen dat patiënten die goede palliatieve zorg krijgen niet korter, maar langer leven. Gawande beschrijft in zijn onderzoek ‘What should medicine do when it can't save your life?’ uit 2010 hoe patiënten aan het leven hechten en er voor willen vechten, ook al weten ze dat het overlijden nadert. De rol van de arts is daarbij cruciaal. Wanneer artsen dit goed bespreken en patiënten echt kunnen kiezen, leidt dit tot minder angst en onzekerheid, meer regie en daarmee een betere kwaliteit van leven en sterven.

In de handreiking ‘Tijdig praten over het overlijden’ staan gesprekspunten om de vragen en verwachtingen van patiënten over hun levenseinde te verkennen, zoals de onmogelijkheden van behandeling, aanwezigheid en betekenis van wilsverklaringen, de opname in ziekenhuis, verpleeghuis of hospice, euthanasie en orgaandonatie.

Bekijk de handreiking online.

Trefwoorden

Huisartsgeneeskunde, Interne geneeskunde, KNMG

Suzanne Bremmers s.bremmers@bsl.nl

• Bekeken (1067)
• Reacties (0)

• Reageer (0)
• Print