Geplaatst op 20 februari 2012 door: Adri van Beelen | 0 reacties | Reageer

'Arts moet hoop blijven geven’

Veel Turkse en Marokkaanse families van een ongeneeslijk zieke patiënt verwachten dat een arts tot het laatst toe probeert een patiënt te genezen en hoop blijft geven. De diagnose ‘ongeneeslijk’ accepteren zij minder. Dat stelt Fuusje de Graaff in een onderzoek van het NIVEL waarop zij deze week aan de Universiteit van Amsterdam promoveert.

In de palliatieve zorg voor Turkse en Marokkaanse patiënten laveren zorgverleners tussen hun professionele waarden en die van patiënten en familie. Open en directe informatie zoals in Nederland gebruikelijk is kan alle hoop wegslaan en nogal cru overkomen, zo stelt De Graaff. Bij Nederlandse artsen weegt het principe van rechtstreekse informatie zwaarder dan het recht van patiënten om niet over alles geïnformeerd te hoeven worden, stelt De Graaff inj haar proefschrift. Dat leidt soms tot problemen.

Beschermen

Meestal is de ziekte een zaak van de hele familie en fungeert een familielid als intermediair tussen patiënt en zorgverleners. De familie zit met het medisch oordeel ‘ongeneeslijk’ in haar maag en zal dat de patiënt vaak niet vertellen, om deze te beschermen en zijn hoop niet te ontnemen. “Bij Nederlandse zorgverleners prevaleert de kwaliteit van leven”, zegt De Graaff. “Dus bij een medische inschatting dat een patiënt spoedig zal overlijden, gaan zorgverleners ervan uit dat het voorkomen of bestrijden van pijn en ongemak belangrijker is dan het leven te rekken. Turkse en Marokkaanse patiënten en familieleden accepteren dit minder. Zij vinden dat het moment van overlijden in Gods handen ligt en niet door artsen kan worden bepaald. Daarnaast zijn ze bang dat pijnbestrijding hen suf maakt, terwijl ze helder voor Allah willen verschijnen.”

Driehoeksverhouding 

Volgens De Graaff moeten zorgverleners een weg vinden in de driehoeksverhouding zorgverlener, patiënt, familie. Oudere, ervaren artsen en verpleegkundigen lijken vaker geneigd rekening te houden met de wensen van de verschillende familieleden. Zij leggen uit hoe het in Nederland gaat en waarom het zo gaat, en zij vragen de patiënt wat hij wil weten en welke wensen hij heeft. Winst is ook te behalen met een verbetering van de intercollegiale samenwerking, stelt De Graaff. “De familie heeft vaak hogere verwachtingen van het ziekenhuis dan van de huisarts en doet bij problemen graag een beroep op het ziekenhuis. Dit vergt afstemming tussen specialisten en huisarts. 

De Graaff benadrukt dat veel van haar bevindingen ook gelden voor tal van Nederlanders en dat er onder migranten ook verschillen zijn. Het onderzoek levert bruikbare inzichten om palliatieve zorg op maat te leveren.

Trefwoorden

Oncologie, Levenseinde, diagnostiek, Diagnostiek

Adri van Beelen a.vanbeelen@bsl.nl

• Bekeken (609)
• Reacties (0)

• Reageer (0)
• Print