Geplaatst op 22 augustus 2012 door: Angèle van de Ven | 0 reacties | Reageer

Fluitend bijblijven

Fluitend bijblijven

[BLOGS] Sinds kort twitter ik. Dat wil zeggen: ik maakte een account aan om de tweets van een paar inspirerende collega’s te volgen. Zo kon ik in de luwte eens kennismaken met dit medium en me een mening vormen over de meerwaarde ervan, voor mezelf en de rest van de wereld. Social media in de zorg zijn ‘hot & happening’, dus ik kan niet meer achterblijven, hield ik mezelf voor.

Inderdaad: ik ben pas een paar jaar de veertig gepasseerd en kan het nu soms al niet meer allemaal bijhouden. Geloof me, die gedachte alleen al is confronterend genoeg! Ik herinner me maar al te goed hoe ik als 24-jarige mijn collega van middelbare leeftijd (was ze al 40 eigenlijk?) uitlegde hoe Word werkte en waar ze haar tekstbestanden terug kon vinden. Dat zou mij toch niet gebeuren?!

‘Welkom en veel suc6 op Twitter! #mindfulness is hot…’, bericht een huisarts me. Help, ik heb een volger, hoe heeft die mijn account gevonden? Plots voel ik me vogelvrij als beginnende twitteraar…schoorvoetend tjielp ik een bedankje terug. Om daarna in 140 tekens een persoonlijke ziekenhuis-ervaring te delen, die met de snelheid van het licht geretweet wordt naar zo’n 1500 volgers. Oeps. Wat een mogelijkheden! En wat een informatie. In korte tijd kom ik van alles te weten over mensen die ik nooit eerder ontmoette, soms zelfs meer dan over mijn eigen vrienden. Ik lees waar ze op vakantie zijn, wat hun favoriete muziek is, zelfs wat de kledingkeuze wordt voor een dag pretparkbezoek. Als een schaamteloze voyeur bekijk ik foto’s van mij totaal onbekende bloedjes van kinderen.

Ook ontdek ik dat mijn eigen huisarts al jaren fervent twitteraar is. Zo kom ik erachter dat ondanks de warme zomerdag in juli zijn spreekuur toch aardig vol zit. Het duizelt me van alle informatie. Begrijp me niet verkeerd: er zitten genoeg wetenswaardige berichten bij.  Aankondigingen van interessante publicaties, zoals de voorlopige toekomstvisie ‘Modernisering naar menselijke maat’ van NHG/LHV en het rapport ‘Kwaliteit als medicijn’ van Klink en de zijnen. Maar ook het prikkelende weetje van mijn collega-blogger Paulus Lips, die de Summerschool bezocht en ontdekte: ‘artsen die 5 artikelen per dag lezen om de medlit te volgen, lopen na een jaar al 20 eeuwen achter.’ Hoe zou dat op termijn uitpakken voor artsen die niet twitteren?

In elk geval bekruipt me het gevoel dat ík wat Twitter betreft al de nodige jaren achterloop en nog een behoorlijke leercurve voor de boeg heb. Van uitproberen en gaandeweg ontdekken wat voor mij werkt. Zolang ik er lol in heb blijf ik voorlopig dus met mate twitteren, in de wetenschap dat leren met vallen en opstaan van alle tijden is - getuige het bijgaande Monty Python-achtige filmpje, waarin een monnik te rade gaat bij zijn geduldige collega van de helpdesk.

 

Reacties (0)