Geplaatst op 4 oktober 2018 door: Mednet Redactie | 0 reacties |

Dulaglutide bewezen veilig in patiënten met matig tot ernstige

Dulaglutide bewezen veilig in patiënten met matig tot ernstige

In de grootste studie tot nu toe zijn de veiligheid en effectiviteit van de eenmaal wekelijkse GLP-1-receptoragonist dulaglutide onderzocht in type 2-diabetespatiënten met chronische nierschade (CKD).* Uit de resultaten blijkt dulaglutide ook veilig te zijn voor deze groep kwetsbare patiënten.

Een van de voordelen van GLP-1-receptoragonisten is dat diabetespatiënten gewicht verliezen. Veranderingen in lichaamsgewicht kunnen effect hebben op de spiermassa en daardoor op het creatininegehalte (Cr). Wat is het effect bij type-2diabetespatiënten met CKD (fase 3-4)? Deze vraag stond centraal in de AWARD-7 trial waarvan de resultaten op 3 oktober 2018 zijn gepresenteerd tijdens de 54ste EASD Scientific Sessions in Berlijn.

Studieopzet

Voor deelname zijn 577 patiënten geselecteerd die behandeld werden met insuline of insuline in combinatie met een oraal bloedglucoseverlagend medicijn in de maximaal toegestane dosis en een ACE-inhibitor of ARB (angiotensine-receptorblokker). Zij zijn gerandomiseerd (1:1:1) naar dulaglutide 1,5 mg (193), dulaglutide 0,75 mg (190) en insuline glargine (194) in combinatie met insuline lispro. 

Resultaten

Na 52 weken bleek het eGFR met dulaglutide hoger dan met insuline glargine.

Met dulaglutide 1.5 mg: 34.0 ml/min per 1.73 m2 ([0.7]; p =0·005 versus insuline glargine).

Met dulaglutide 0.75 mg: 33.8 ml/min per 1.73 m2 ([0.7]; p =0·009 versus insuline glargine).

Het effect van insuline glargine was 31.3 ml/min per 1.73 m2 [0·7]).

Met dulaglutide vielen patiënten af (met dulaglutide 1.5 mg: -2.8 kg, -2.7 kg, na resp. 26 en 52 weken; met dulaglutide 0.75 mg: -2.0 kg, -1.7 kg, na resp. 26 en 52 weken). Dit in tegenstelling tot mensen die insuline glargine gebruiken (+1.1 kg, +1.6 kg, na resp. 26 en 52 weken).

De UACR-reductie verschilde niet significant met insuline glargine (LSM -22·5% [95% CI -35·1 tot -7·5] met dulaglutide 1,5 mg; -20.1% [-33.1 tot -4.6] met dulaglutide 0,75 mg; -13·0% [-27.1 tot 3.9] met insuline glargine. Ook was er geen significant verschil in HbA1c. Alle groepen hadden een HbA1c-reductie tussen de 1 en 1.2% vanaf baseline (58-91 mmol/mol).

Effect gewichtsverlies op de nieren

Wanneer bij mensen die afvallen de glomerular filtration rate (eGFR) wordt bepaald op basis van het Cr-gehalte, kan dat een vertekend beeld geven van veranderingen in nierfunctie. Cystatin ondervindt geen invloed van verandering in spiermassa. Het eGFR is om die reden bepaald op basis van de zogenoemde Cr-based equations (MDRD, CKD-EPI) en cystatin C-CKD-EPI equation. Er is geen correlatie gevonden tussen veranderingen in lichaamsgewicht en in serum creatinine (r = -0.006, n = 473, p = 0.904), serum cystatin C (r = -0.056, n = 470, p = 0.224), of eGFR (Cr-CKD-EPI [r = -0.074, n = 473, p = 0.106], cystatin C-CKD-EPI [r = -0.041, n = 471, p = 0.379]). Dit laat zien dat  behoud van eGFR niet te maken heeft met afname in lichaamsgewicht.

Conclusie

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention** ontwikkelt een derde van alle diabetespatiënten een nierziekte. De belangrijkste bevinding van AWARD-7 is dat ook bij type 2-diabetespatiënten met matig tot ernstig nierfalen (CKD) eenmaal wekelijks dulaglutide met insuline lispro veilig is om de bloedglucose te verlagen.

Referenties
* Prof Katherine R Tuttle et al, Dulaglutide versus insulin glargine in patients with type 2 diabetes and moderate-to-severe chronic kidney disease (AWARD-7): a multicentre, open-label, randomised trial, The Lancet, June 14, 2018
** Centers for Disease Control and Prevention. National Chronic Kidney Disease Fact Sheet, 2017. Atlanta, GA: US Department of Health and Human Services, Centers for Disease Control and Prevention; 2017.

 


Reacties (0)




(Advertentie)