Aanhoudende ongelijkheid bij het testen op HIV hangen samen met gedrag, wetgeving en beleid. Het uitbreiden van inclusief nationaal testbeleid en het benaderen van migranten is essentieel om te zorgen dat migranten in Europa vaker getest worden. Laagdrempelige wijkgerichte zorg illustreert dat dit mogelijk is.1
Migranten in Europa lopen aan tegen hardnekkige structurele barrières bij HIV-testen en HIV-zorg. In een grootschalig onderzoek in 10 Europese landen is gekeken welke factoren daaraan bijdragen en welke invloed laagdrempelige wijkgerichte zorg voor migranten had. Haoyi Wang (faculteit Psychologie en Neurowetenschappen, Universiteit Maastricht) presenteerde de resultaten.
De onderzoekers baseerden zich op bio-gedragsgegevens die een jaar lang werden verzameld, van september 2024 tot oktober 2025. HIV-sneltesten en vragenlijsten werden door maatschappelijke organisaties afgenomen in onder meer opvangcentra voor migranten en vluchtelingen en in religieuze instellingen. Aandachtspunten waren met name eerdere HIV-testen, resultaten van reactieve screening en doorverwijzing voor een bevestigende bloedtest of andere medische diensten.
Van de 2.535 deelnemers was 88,6% migrant, van wie 44,9% met een onzekere verblijfsstatus (525 asielzoekers, 163 vluchtelingen, 321 ongedocumenteerde migranten). Migranten hadden zich significant minder vaak laten testen dan niet-migranten: 50,6 versus 66,2% (OR 0,52; 95%-BI 0,40-0,68). Het testpercentage was het laagst onder asielzoekers (45,0%) en het hoogst onder mannen die seks hebben met mannen (86,6%).
De onderzoekers stelden vast dat bij laagdrempelige wijkgerichte zorg structureel gemarginaliseerde migranten vaak werden doorverwezen om bevestigingstesten en bredere gezondheidszorg te krijgen. Het aantal vastgestelde reactieve testresultaten was 37 (1,5%). Van deze mensen werd 86,5% doorverwezen voor een bevestigingstest, waaronder 87,5% van de ongedocumenteerde migranten. Migranten met een niet-reactief resultaat werden vaker doorverwezen naar aanvullende gezondheidszorg dan niet-migranten (respectievelijk 47,6 en 35,0%).
Bron: