Een real world-studie naar patiënten met MS die ouder dan 40 jaar waren toen zij met cladribine begonnen, geeft meer inzicht in de effecten van dit geneesmiddel in een wat oudere populatie. Deze waren gunstig, wat volgens de onderzoekers betekent dat het geneesmiddel mogelijk kan worden ingezet als exitstrategie.
Veroudering kan de balans tussen de effectiviteit en risico’s van het gebruik van geneesmiddelen negatief beïnvloeden. Het volledig staken van ziektemodificerende therapie (DMT) bij oudere patiënten met MS kan echter leiden tot terugkeer van ontstekingsactiviteit. Recente studies op dat vlak tonen wisselende resultaten, maar duidelijk is wel dat een terugkeer van ziekteactiviteit niet zeldzaam is. Een oplossing die nu wordt onderzocht, die de blootstelling aan medicijnen potentieel kan verminderen, is een exitstrategie met cladribine. Patiënten slikken deze tabletten in twee jaarlijkse kuren; het is een kortdurende therapie die het immuunsysteem een reset geeft.
Onderzoekers uit Zweden analyseerden gegevens van 121 mensen met MS die ouder dan 40 jaar waren toen zij met cladribine begonnen en die vervolgens minstens 3 jaar zijn opgevolgd. De gemiddelde leeftijd was 47,6 jaar (SD = 6,3) en 73% was vrouw. De meeste patiënten hadden relapsing remitting MS (84%) en een kleiner deel had secundair progressieve MS (13%). De meest voorkomende eerdere behandelingen waren: geen DMT (24%), een anti-CD20-geneesmiddel (21%) en natalizumab (17%).
Ten opzichte van het percentage patiënten met nieuwe T2-laesies in het eerste jaar van de cladribinebehandeling, namen de percentages in jaar 2 en jaar 3 significant af. Slechts 1 patiënt had in het derde jaar nieuwe laesies. Het percentage patiënten zonder relapsen steeg van 72% in het jaar voor de start van de cladribinebehandeling naar 89% in de jaren daarna (p = 0,0043). De gemiddelde EDSS-score bleef stabiel, namelijk 2,0 (SD = 1,6) voor de start versus 2,2 (SD = 1,8) na 3 jaar (p > 0,05).
Bron: