Bij patiënten met obesitas of overgewicht en chronische nierschade (CNS) leidde retatrutide tot verlaging van de albumine-creatinineratio in urine (UACR), de bloeddruk, het lichaamsgewicht en het perirenaal vet. De mGFR en de glomerulaire hemodynamiek bleven hierbij behouden. Dit wijst op potentieel voor nierbescherming op de lange termijn, concludeerde Hiddo L. Heerspink (UMCG) in een posterpresentatie over de TRANSCEND-CKD-studie.1
In een klinische fase II-studie bij mensen met obesitas of overgewicht zorgde retatrutide, een drievoudige agonist van GIP-, GLP-1- en glucagonreceptoren, voor een afname van het lichaamsgewicht en albuminurie, en een toename van de eGFR. In de fase IIb-studie TRANSCEND-CKD onderzochten Heerspink en collega’s of retatrutide ook invloed heeft op de met iohexol gemeten GFR (mGFR), een nierfunctiemaat die minder wordt beïnvloed door veranderingen in lichaamssamenstelling, en op MRI gebaseerde markers voor nierfunctie en -structuur.
De onderzoekers randomiseerden 146 volwassenen met obesitas of overgewicht en CNS (eGFR 25-75 ml/min/1,73 m2), al dan niet met diabetes type 2, naar een wekelijkse dosis retatrutide (opgebouwd tot 12 mg; n = 75) of een placebo (n = 71) gedurende 24 weken. Het primaire eindpunt was de verandering ten opzichte van de uitgangswaarde in de mGFR na 24 weken. Het verschil tussen de retatrutide- en de placebogroep in deze uitkomst was –1,4 ml/min/1,73 m2 (95%-BI –9,2 tot 6,3; p = 0,714). Verder leidde retatrutide vergeleken met placebo tot een hogere eGFR, terwijl er geen verandering optrad in de nierdoorbloeding of filtratiefractie. Bij 42 deelnemers met een UACR ≥ 30 mg/g (29%) bedroeg de UACR-verandering ten opzichte van de uitgangswaarde bij gebruik van retatrutide versus placebo –49,2% (95%-BI –70,6 tot –12,3). Bovendien ging retatrutide gepaard met een afname van het perirenaal en niersinusvet, de intraglomerulaire druk, de ‘renal artery resistive index’, het lichaamsgewicht en de systolische bloeddruk.
Bron: