Een vroege start met ziektemodificerende therapie (DMT) geeft een lager risico op ziekteprogressie op de lange termijn bij patiënten met MS. Het is onduidelijk of dit voordeel ook aanwezig is bij patiënten > 50 jaar, aangezien DMT’s in deze populatie ziekteprogressie minder effectief tegengaan. Een nieuwe studie licht een tipje van de sluier op.1
Het gaat om een retrospectieve observationele cohortstudie onder 5.831 patiënten met relapsing MS bij aanvang, en een score ≤ 3 op de Expanded Disability Status Scale (EDSS). Patiënten die binnen 2 jaar na het begin van hun ziekte waren gestart met een DMT, werden ingedeeld in een vroege startgroep. Zij werden 1 op 1 gematcht met patiënten bij wie langer dan 2 jaar was gewacht, de late startgroep. De 2 uitkomstmaten waren de tijd tot bevestigde ziekteprogressie over een periode van 10 jaar, meer specifiek voor EDSS-scores ≥ 4,0 en ≥ 6,0. De onderzoekers gebruikten statistische modellen om, na correctie voor de EDSS-score tijdens een nulmeting, het effect te bestuderen van vroege versus late behandeling. Ze bekeken ook of dit effect afhing van leeftijd. Dit effect werd gemodelleerd op een manier die een niet-lineair verband toeliet.
Patiënten in de vroege startgroep bereikten, in vergelijking met de late startgroep, significant later een EDSS-score ≥ 4,0 en ook ≥ 6,0. Dit voordeel van vroege behandeling verdween op latere leeftijd, namelijk bij mensen ≥ 55 jaar voor een EDSS-score ≥ 4,0 en voor mensen ≥ 50 jaar voor een EDSS-score ≥ 6,0. De onderzoekers verdeelden de groepen vervolgens verder onder op basis van de effectiviteit van de DMT: middelmatig tot hoogeffectief of laageffectief. Hieruit bleek dat patiënten ≥ 50 jaar alleen minder snel een EDSS-score ≥ 4,0 bereikten als ze vroegtijdig een middelmatig of hoogeffectieve DMT hadden gehad, en niet na vroegtijdige, maar laageffectieve DMT.
Bron: