Bij patiënten met lymfeklierpositieve (pN+) prostaatkanker na radicale prostatectomie (RP) met uitgebreide bekkenlymfeklierdissectie (ePLND) is de kwantitatieve lymfekliertumorlast specifiek geassocieerd met klinische metastatische progressie.1
Dit zijn de voornaamste uitkomsten van een retrospectieve analyse van 115 patiënten die tussen 2012 en 2025 in een tertiair centrum in Brazilië werden behandeld met RP plus ePLND. Het primaire eindpunt was klinische gemetastaseerde progressie.
De analyse telde 115 mannen van gemiddeld 64,0 ± 7,7 jaar. De mediane prostaatspecifieke antigeen (PSA)-waarde voorafgaand aan de operatie was 18,3 ng/ml. In totaal ontwikkelde 47,8% een biochemisch recidief, onderging 84,3% postoperatieve therapie en kreeg 18,3% metastasen. Er werd geen associatie gevonden tussen lymfeklierlast en een biochemisch recidief of postoperatieve therapie.
Van 101 patiënten waren gegevens over de omvang van de tumor beschikbaar. In deze groep traden metastasen op bij 9 van 79 patiënten (11,4%) zonder kliermetastase groter dan 9,5 mm, en bij 9 van 22 patiënten (40,9%) van wie de grootste kliermetastase ≥ 9,5 mm was: oddsratio (OR) 5,38 (95%-BI 1,80-16,13; p = 0,003). Een metastase van ≥ 9,5 mm was geassocieerd met een kortere metastasevrije overleving: HR 2,83 (95%-BI 1,08-7,40; p = 0,034). Ook de aanwezigheid van ≥ 3 positieve klieren verhoogde het risico op metastasering aanzienlijk vergeleken met 1-2 klieren: OR 5,46 (95%-BI 1,84-16,23; p = 0,001).
De conclusie luidt dat de diameter van de grootste kliermetastase en een aantal van ≥ 3 positieve klieren patiënten met slechtere metastasevrije uitkomsten identificeerden. Dit ondersteunt een kwantitatieve lymfeklierbeoordeling die verder gaat dan de gebruikelijke pN-stadiëring.
Bron: