In een real-worldcohort van patiënten met heldercellig niercelcarcinoom (ccRCC) was de toevoeging van immuno-oncologische therapie (IO) aan een tyrosinekinaseremmer (TKI) geassocieerd met een numeriek langere algehele overleving (OS) bij een recidief dat volgde op adjuvante pembrolizumab. Het verschil was echter niet statistisch significant.1
In de retrospectieve ARON-1-analyse zijn de gegevens gebruikt van patiënten met een geresecteerd ccRCC die in 22 centra verspreid over 10 landen werden behandeld met adjuvante pembrolizumab. Van de 628 patiënten kregen 112 (18%) een recidief en 74 (12%) eerstelijns systemische therapie. Dat was bij 37 IO + TKI, bij 25 alleen een TKI, en bij 12 IO + IO. De mediane tijd tot het recidief was 10,5 maanden; de mediane follow-up vanaf de start van de eerstelijnsbehandeling was 14,9 maanden.
De mediane OS was 32,6 maanden bij IO + TKI, 21,2 maanden bij een TKI, en werd niet bereikt met IO + IO. Vergeleken met IO + TKI was de hazardratio (HR) voor overlijden 3,34 bij alleen een TKI (95%-BI 0,95-15,71; p = 0,055). De gewogen mediane time on treatment was respectievelijk 32,9, 13,2 en 9,4 maanden in de 3 behandelgroepen. Bij een TKI versus IO + TKI was de HR 1,26 (95%-BI 0,51-3,35; p = 0,568); bij IO + IO versus IO + TKI was de HR 1,54 (95%-BI 0,53-4,04; p = 0,347). Deze verschillen waren niet statistisch significant. Bijwerkingen van graad 3-4 traden op bij 21 patiënten (28%), zonder significante verschillen tussen de behandelgroepen.
De kleine patiëntengroepen, het geringe aantal events en residuele confounding beperken volgens de auteurs de interpretatie en laten geen causale conclusies toe.
Bron: