Resultaten van een deels Nederlandse studie laten zien dat er geen significant verschil was in remissiepercentages van osteomyelitis bij patiënten met een diabetische voet wanneer de keuze voor antibiotische therapie werd gebaseerd op kweekresultaten van een percutaan botbiopt of van een biopt uit de wondbodem.
Een percutaan botbiopt wordt beschouwd als de gouden standaard voor het vaststellen van het oorzakelijke micro-organisme en het sturen van antibiotische therapie voor osteomyelitis bij patiënten met een diabetische voet. In de praktijk worden echter vaak biopten van de ulcusbodem gebruikt. Dit onderzoek had als doel de uitkomsten na 12 maanden te vergelijken bij patiënten met conservatief behandelde osteomyelitis, waarbij de antibioticabehandeling was gebaseerd op de kweekresultaten van ofwel een percutaan botbiopt, of een biopt van de wondbodem.
In deze gerandomiseerde multicenterstudie ondergingen 84 volwassenen met diabetes, een geïnfecteerd voetulcus en ten minste 1 teken van osteomyelitis, zowel een percutane botbiopsie als een wondbodembiopsie. De deelnemers werden willekeurig toegewezen aan antibiotische therapie op basis van de kweek van ofwel het botbiopt, ofwel het wondbodembiopt. De primaire uitkomstmaat, remissie van osteomyelitis, werd na 12 maanden beoordeeld.
Het remissiepercentage was 31,4% (95%-BI 18,1-48,7) in de botbioptgroep en 39,4% (95%-BI 24,2-57,0) in de wondbodembioptgroep. Het relatieve risico op het niet bereiken van remissie na 12 maanden was in de botbioptgroep 1,13 (95%-BI 0,80-1,60) in de intention-to-treat-analyse en varieerde van 1,12 tot 1,18 in de per-protocol-analyse.
In 61 gevallen (85,9%) waren de voorgeschreven antibiotica die gericht waren op bacteriën uit het ene type biopt, ook effectief tegen de bacteriën die in het andere type biopt werden geïdentificeerd.
Bronnen: