Een lumbaalpunctie is een standaardonderdeel van de diagnosestelling bij patiënten met een hoge verdenking op idiopathische intracraniële hypertensie. De recente vooruitgang in beeldvormingstechnieken werpt echter de vraag op of deze invasieve ingreep altijd nodig is. Een nieuw onderzoek geeft bewijs dat dit niet zo is bij patiënten met een typische klinische presentatie.
Onderzoekers van de Staatsuniversiteit van Michigan inventariseerden de medische dossiers van 100 patiënten bij wie de diagnose idiopathische intracraniële hypertensie (IIH) was gesteld. De inclusiecriteria waren onder andere een sterk klinisch vermoeden op IIH zonder alternatieve verklaring en afname van een uitgebreid neuro-oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan een eventuele lumbaalpunctie.
Van de 100 patiënten hadden 96 een lumbaalpunctie ondergaan. De invasieve ingreep resulteerde bij geen van hen in veranderingen in diagnose of beleid. 4 patiënten hadden een lumbaalpunctie geweigerd. Bij alle 4 waren wel magnetic resonance imaging (MRI)-scans van de hersenen afgenomen en bij 2 ook nog magnetic resonance venography (MRV)-scans. Tijdens een gemiddelde follow-upperiode van 4,5 jaar hadden deze patiënten geen andere diagnose gekregen.
De onderzoekers concluderen dat een lumbaalpunctie veilig kan worden uitgesteld bij patiënten met een verdenking op IIH en een typische klinische presentatie, mits er uitgebreid neuro-oftalmologisch onderzoek plaatsvindt, inclusief beeldvormend onderzoek van de hersenen. MRI/MRV kan helpen om een verhoogde liquordruk aan te tonen en alternatieve oorzaken van te hoge druk uit te sluiten. Bij patiënten die niet goed reageren op behandeling, kunnen artsen alsnog een lumbaalpunctie overwegen. De auteurs raden bovendien aan om een lumbaalpunctie te overwegen bij patiënten met atypische kenmerken. Ze hebben de verschillende stappen uitgezet in een klinische beslisboom.
Bron: