Bloedgebaseerde kinase-activiteitsprofielen kunnen de respons op immuuncheckpointremmers (ICI’s) voorspellen bij patiënten met gevorderd niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) en presteren beter dan de PD-L1 Tumor Proportion Score (TPS). Dat blijkt uit de prospectieve IOpener-studie.
Eerder werd in een verkennende studie aangetoond dat kinase-activiteitsprofielen van mononucleaire cellen uit perifeer bloed (PBMC’s) de respons op ICI’s kunnen voorspellen. Het doel van deze prospectieve studie was om deze bevindingen te valideren en de prestaties en toegevoegde waarde ten opzichte van de PD-L1 TPS te evalueren.
In deze multicenterstudie werden 210 patiënten met gevorderd NSCLC geïncludeerd die startten met anti-PD-1-immuuntherapie, al dan niet in combinatie met chemotherapie. Voorafgaand aan de behandeling werden PBMC’s geanalyseerd met behulp van een peptide-microarray met meerdere kinasesubstraten (PamChip). De respons werd binnen 24 weken na de start van de behandeling beoordeeld volgens RECIST v1.1 om onderscheid te maken tussen patiënten met en zonder progressie. Op basis van PD-L1 TPS en de kinase-activiteitsprofielen werd een voorspellingsmodel ontwikkeld, dat vervolgens werd getest in een tweede (validatie)cohort.
In het validatiecohort liet analyse op basis van alleen de PD-L1 TPS geen significant verschil in progressievrije overleving (PFS) zien (HR 0,66; p = 0,07). De PFS was echter significant hoger bij patiënten met een gunstig kinase-activiteitsprofiel dan bij patiënten zonder een dergelijk profiel (HR 0,56; p = 0,01). De voorspellende waarde nam verder toe wanneer PD-L1 TPS en de op kinase-activiteit gebaseerde voorspellingen werden gecombineerd (HR 0,38; p < 0,001).
Ook in de subgroepen met een PD-L1 TPS < 1% en 1-50% was de PFS beter bij patiënten met een gunstig voorspeld behandelvoordeel op basis van het kinase-activiteitsprofiel (respectievelijk HR 0,46; p = 0,027 en HR 0,20; p = 0,005).
Bron: