Serologische activiteit en hoge ziekteactiviteit bij baseline zijn significante voorspellers van een respons op biologicals bij systemische lupus erythematodes (SLE). Dat blijkt uit een systematische review en meta-analyse.
Uit de analyse, waarin 31 gerandomiseerde gecontroleerde studies met in totaal 17.374 patiënten werden opgenomen, blijkt dat biologicals de kans op klinische respons (SRI-4) significant verhogen ten opzichte van de controlebehandeling (RR 1,26; 95%-BI 1,19-1,33). Het effect was het grootst bij patiënten met serologisch actieve ziekte (RR 1,45; 95%-BI 1,28–1,63; I² = 0%).
Ook een hoge ziekteactiviteit bij baseline (SLEDAI ≥ 10) was geassocieerd met een grotere kans op respons (RR 1,22; 95%-BI 1,13-1,32; I² = 0%). De interferon-genexpressiesignatuur had daarentegen geen significante voorspellende waarde en ging gepaard met aanzienlijke heterogeniteit tussen studies. De effectiviteit van biologicals verschilde per werkingsmechanisme, waarbij met name anti-BAFF-therapieën consistent voordeel lieten zien.
Het gebruik van biologicals ging gepaard met een lagere incidentie van ernstige bijwerkingen (RR 0,90; p = 0,009), al kan dit deels verklaard worden door de bijdrage van ziekteactiviteit aan deze uitkomstmaat. Niet-ziektegerelateerde bijwerkingen waren in lijn met eerder gerapporteerde veiligheidsprofielen, met onder meer een verhoogd risico op herpes zoster (RR 1,19; p = 0,017).
Bron: