Op 10 december 2025 promoveerde Aäron Iding aan de Universiteit Maastricht op zijn proefschrift ‘Residual venous obstruction and long-term outcomes after deep vein thrombosis’. Als promotoren traden op dr. A.J. ten Cate-Hoek, prof. dr. H. ten Cate en prof. dr. P.S. Wild. Aäron Iding is momenteel werkzaam als aios interne geneeskunde in het Maastricht UMC+.
Wat was het doel van je promotieonderzoek?
Het doel van mijn promotieonderzoek was om beter te begrijpen welke patiënten na een diepveneuze trombose (DVT) een verhoogd risico hebben op ongunstige langetermijnuitkomsten. Naast het risico op een recidief veneuze trombo-embolie, onderzocht ik het optreden van posttrombotisch syndroom (PTS) en arteriële trombotische events. Door klinische uitkomsten te combineren met beeldvorming, circulerende biomarkers en machine learning-methoden, beoogde ik in mijn proefschrift bij te dragen aan een meer gerichte nazorg voor patiënten na DVT. De nadruk lag daarbij op de rol van residuele veneuze obstructie, trombo-inflammatie en onderliggende patronen in klinische patiëntprofielen.
Wat wil jij dat de klinische dokter van jouw onderzoek weet?
Ik hoop dat de klinische dokter zich realiseert dat de nazorg voor DVT niet ophoudt bij de beslissing over de duur van de antistollingstherapie. Een substantiële groep patiënten ontwikkelt PTS of arteriële trombotische events, en effectieve risicostratificatie en preventieve behandeling hiervoor zijn nog beperkt. Mijn onderzoek suggereert dat incomplete trombusresolutie hier een sleutelrol speelt, mogelijk gedreven door een pathologische vaatwandrespons. Factoren zoals RVO, inflammatoire biomarkers en klinische patiëntprofielen kunnen helpen om groepen te identificeren die baat hebben bij gerichte preventieve strategieën. In de toekomst zullen vermoedelijk selecte patiëntengroepen baat hebben bij endovasculaire interventies, maar biedt gerichte medicatie een breder toegankelijke therapie. Mijn conclusie is dat niet elke patiënt intensieve nazorg nodig heeft, maar sommige patiënten duidelijk wél.
Wat was het meest frustrerende onderdeel van je onderzoek?
Het meest frustrerende onderdeel van mijn onderzoek was de logistiek rondom het uitvoeren van een gerandomiseerde klinische studie. In een pilotstudie onderzocht ik of het venoactieve medicijn hydroxyethylrutosiden, gestart kort na een DVT, de trombusresolutie kon bevorderen en het ontstaan van PTS kon verminderen. Het opstellen van het studieprotocol en het verkrijgen van medisch-ethische goedkeuring en financiële subsidie verliep relatief soepel. De echte uitdaging lag in het rekruteren van patiënten, hetgeen intensieve en continue betrokkenheid vereiste. De inclusies liepen aanvankelijk moeizaam; pas na uitbreiding naar een tweede centrum kwam het tempo erin. Deze ervaring leerde mij in de toekomst realistischer te plannen en voorzichtig te zijn met aannames over inclusiesnelheid.
Welk moment/inzicht bracht een doorbraak?
Een belangrijk inzicht kwam voort uit mijn machine learning-analyses tijdens een onderzoeksstage aan de Universiteit van Mainz in Duitsland. Daarbij viel een duidelijke discrepantie op tussen de scores voor huidafwijkingen en symptomen bij patiënten na DVT. Dit bleken 2 grotendeels onafhankelijke aspecten van PTS, elk met eigen risicofactoren en een verschillende relatie met RVO. Waar eerder geen verschil zichtbaar was tussen patiëntprofielen op basis van de totale PTS-score, werd dit wel duidelijk als de 2 scores individueel werden geanalyseerd. Dit benadrukt dat PTS een heterogene aandoening is en suggereert dat aandacht voor deze verschillende aspecten kan leiden tot een betere risicopredictie en gerichtere preventie. Het biedt mogelijk zelfs een verklaring voor de sterke variatie tussen bestaande risicomodellen en de beperkte effectiviteit van preventieve behandelingen.
Wat is de vervolgvraag die voortkomt uit jouw onderzoek?
De vervolgvraag is hoe PTS beter begrepen kan worden als een heterogene aandoening met meerdere onderliggende mechanismen. Daarbij staat de rol van RVO centraal, vermoedelijk als uiting van een pathogene vaatwandrespons die niet alleen bijdraagt aan het ontstaan van PTS, maar ook samenhangt met een verhoogd risico op arteriële trombotische events. Dit roept de vraag op of RVO kan dienen als therapeutisch aangrijppunt of zelfs als surrogaatuitkomst in toekomstige studies. Bemoedigd door de pilotstudie met hydroxyethylrutosiden, wil ik toewerken naar een grote gerandomiseerde trial ter preventie van PTS. Daarnaast blijft het identificeren van zorgvuldig geselecteerde patiënten die baat hebben bij een endovasculaire interventie een belangrijk vervolgdoel.
Wat neem je zelf mee uit jouw promotieonderzoek? Wat zijn jouw volgende stappen?
Tijdens mijn promotieonderzoek kwam ik in aanraking met uiteenlopende onderzoeksmethoden en leerde ik hoe klinisch relevante vragen kunnen worden vertaald naar goed uitvoerbaar onderzoek. Het traject heeft mijn analytische blik aangescherpt en bevestigd dat ik veel plezier haal uit het doen van onderzoek binnen het tromboseveld. Momenteel zit ik in het derde jaar van de opleiding tot internist, waarbij ik 1 dag per week aan onderzoek besteed. Mijn ambitie is dan ook om de klinische zorg te blijven combineren met onderzoek naar de langetermijnuitkomsten van veneuze trombose.