Hoe meer gewichtsverlies, hoe minder obesitasgerelateerde chronische aandoeningen

In de dagelijkse praktijk stoppen meer mensen met GLP-1-medicatie dan in gerandomiseerde onderzoeken. Ook varieert het gewichtsverlies sterker. Een nieuw realworldonderzoek met 89.718 patiënten laat het verband zien tussen het gebruik van GLP-1-medicatie en de langetermijnrisico’s op artrose, chronische nierziekte, obstructieve slaapapneu en hartfalen.¹ 

Deze mensen gebruikten semaglutide (n = 67.841, 75,6%), tirzepatide (n = 15.661, 17,5%) en liraglutide (n = 6.216, 6,9%). Bij de start van de behandeling was de gemiddelde leeftijd 57,5 jaar en de gemiddelde BMI 34,7; 61% had diabetes type 2. In totaal stopte de helft (50,1%) van de patiënten binnen 1 jaar met de GLP-1-behandeling. 

De onderzoekers analyseerden in het eerste jaar na de start met GLP-1-medicatie de veranderingen in BMI, ongeacht of de patiënten doorgingen of stopten met de therapie. Vervolgens onderzochten ze of deze gewichtsveranderingen samenhingen met het risico op artrose, chronische nierziekte (CKD), obstructieve slaapapneu (OSA) en hartfalen. Daarbij werd gecorrigeerd voor demografische en klinische kenmerken. Patiënten die deze aandoeningen al vóór de follow-up ontwikkelden, werden uitgesloten.

Na 52 weken behandeling had 27,0% van de patiënten een BMI-daling < 5%, 22,4% een daling van 5-10%, 14,1% een daling van 10-15% en 15,8% een daling van ≥15%, terwijl 20,8% juist een stijging van de BMI liet zien. De incidentie per 1.000 persoonsjaren gedurende de daaropvolgende gemiddelde follow-up van 11 maanden bedroeg 21,4 voor artrose, 21,1 voor CKD, 20,3 voor OSA en 3,9 voor hartfalen.

Vergeleken met patiënten met een geringe BMI-daling van 0-5% was het risico bij patiënten met een BMI-daling > 15% statistisch significant lager (behalve voor hartfalen), te weten 37% lager voor artrose, 30% lager voor CKD, 69% lager voor OSA en 32% lager voor hartfalen.

Het risico bij patiënten met een stijging van de BMI, vergeleken met personen met een BMI-daling van 0-5%, was 10% hoger voor artrose, 14% hoger voor CKD, 22% hoger voor OSA en 69% hoger voor hartfalen. 

Bron:

1. Wilding J, Anderson L, Malik R, et al. First-year BMI change after GLP-1-based treatment initiation and risk of subsequent adverse clinical outcomes. European Congress on Obesity (ECO) 2026, abstract 0217.